Τρεις νεκρούς θρηνεί η Ελλάδα. Τραγικό γεγονός να χάνουν έτσι τη ζωή τους - αν και όπως και να την χάνουν, είναι τραγικό - νέοι άνθρωποι οι οποίοι ξεκίνησαν το πρωί να πάνε στη δουλειά τους… ή μήπως θα έπρεπε να πούμε στη δουλεία τους; Σκλάβοι ενός εργασιακού καθεστώτος απάνθρωπου, αμείλικτου, εκδικητικού, που δεν τους άφηνε προφανώς - κι όχι μόνο σ’ αυτούς - ούτε περιθώριο σκέψης για συμμετοχή στην απεργία, για διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους που καταπατούνται με τον πιο βάναυσο τρόπο.

Απροσχημάτιστη η επίθεση που δέχονται οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι και όλοι αυτοί που καλούνται να… συμβάλλουν στην έξοδο της χώρας από την κρίση, στην οποία όμως δεν συνέβαλλαν για να δημιουργηθεί. Και όπως είναι «λογικό» πλέον στη χώρα μας, οι βασικοί υπεύθυνοι θα είναι πάλι αυτοί που θα την γλυτώσουν και απλά θα συνεχίσουν να γλεντάνε σε βάρος των κορόιδων που για μία ακόμα φορά καλούνται να πληρώσουν τα σπασμένα… ή καλύτερα τα κλεμμένα.

Τεράστιες διαδηλώσεις, οι μεγαλύτερες σε όγκο και παλμό που έχουν πραγματοποιηθεί. Ένα πλήθος κόσμου που διαμαρτύρεται αγανακτισμένο τόσο για τα μέτρα - «ευτυχώς» που εδώ συμφωνούν κυβέρνηση και αντιπολίτευση - που (του) παίρνουν αυτοί που είναι οι μοναδικοί υπεύθυνοι όσο και για το γεγονός ότι ξέρει εκ των προτέρων πως δεν πρόκειται να ιδρώσει το αυτάκι τους. Έχουν ήδη πάρει τις αποφάσεις τους και με τη μορφή Νόμου θα τις επιβάλλουν. (…αυτά όσον αφορά το περιβόητο «νόμος είναι, πρέπει να υπακούσουμε»).

Τρεις νεκροί, πάγωσαν την Ελλάδα ολόκληρη. Τρεις νεκροί, που είναι ευθύνη αυτού του εγκληματία που πέταξε την βόμβα μολότοφ σ’ ένα χώρο καταναγκαστικής εργασίας, πλήττοντας όχι το «κεφάλαιο» αλλά τους «σκλάβους» του και αφαιρώντας εν τέλει τρεις αθώες ζωές. Τρεις νεκροί που είναι όμως και ευθύνη όλων αυτών που έφεραν τη χώρα σ’ αυτήν την κατάντια και τους πολίτες της σ’ αυτή την εξαθλίωση. Τρεις νεκροί, για τους οποίους υπάρχουν ηθικοί αυτουργοί.

Τρεις νεκροί, θα μας στοιχειώνουν αλλά και θα μας θυμίζουν ότι υπάρχουν και τρία μέτρα και τρία σταθμά. Οι λέξεις «ισότητα» και «ισονομία» σ’ αυτή τη χώρα είναι ένα κακόγουστο, πλέον, ανέκδοτο που ούτε καν γέλιο προκαλεί. Η υποχρέωση για «φροντίδα του Κράτους» για τους πολίτες της, όπως αυτή απορρέει από το Σύνταγμα, είναι ένα καλό σενάριο για ταινία του μετρ της επιστημονικής φαντασίας Στίβεν Σπίλμπεργκ ή ίσως και αντάξιο των Μόντι Πάιθονς. Εδώ όμως πρόκειται για αληθινές ζωές και πραγματικούς θανάτους.

Τρία μέτρα και τρία σταθμά που αντιμετωπίζουν ανάλογα την κάθε κάστα ανθρώπων. Και πρώτα απ’ όλα να βάλουμε στην κορυφή του παγόβουνου τους πολιτικούς. Ίσως το αντιπαθητικότερο «είδος» που παράγει η σύγχρονη Ελληνική κοινωνία. Αυτοί είναι που νομοθετούν ή παραβλέπουν να νομοθετήσουν, ανάλογα με το τι βολεύει κάθε φορά, αυτοί είναι που συγκαλύπτουν, όπως βολεύει κάθε φορά, αυτοί είναι που τα τρώνε με τους τριγύρω τους, με τα διάφορα σκάνδαλα, τις… κακοδιαχειρίσεις, και τις… ατυχείς επιλογές, και τελικά αυτοί είναι που φορτώνουν τις δικές τους μ@λ@κίες στις πλάτες του κόσμου.

Δεύτεροι έρχονται οι «ημέτεροι» των πολιτικών. Αυτοί που θησαυρίζουν με τις πλάτες, την συνενοχή και τη συμμετοχή των πολιτικών που φροντίζουν να προστατεύουν όλους αυτούς που με τη βοήθειά τους μαζεύουν το χρήμα. Ένας βολικός, φαύλος κύκλος που εξυπηρετεί και εξυπηρετείται. Και για να το εκφράσουμε και με ποδοσφαιρικούς όρους: «η δουλειά να γίνεται κι όλοι οι άλλοι να πάνε να γ….» Και φυσικά οι εκάστοτε κυβερνώντες φροντίζουν να έχουν πάντα στην απέξω τους φίλους και συνεργάτες τους. Τράπεζες που θησαυρίζουν προκλητικά σε βάρος του κόσμου, μεγαλοβιομήχανοι και μεγαλοκαταθέτες, τεράστιες αφορολόγητες περιουσίες, όλα μαζί μπαίνουν στο καθεστώς της «ειδικής μεταχείρισης».

Τρίτοι, σε χειρότερη μοίρα και καταϊδρωμένοι έρχονται οι υπόλοιποι. Αυτοί οι βλάκες που σύμφωνα με το Νόμο - μη το ξεχνάμε κι αυτό - θα κληθούν (αν κι έχουν ήδη κληθεί) να πληρώσουν, κυριολεκτικά, αυτά που έκαναν ή έφαγαν οι προηγούμενες δύο κατηγορίες. Είναι αυτοί που πρέπει να θυσιάσουν και να θυσιαστούν για το «καλό της πατρίδας», μιας πατρίδας που μοιάζει να έχει ισόβιο πρωθυπουργό τον Προκρούστη, που τεντώνει και κονταίνει τον λαό, κάθε φορά ανάλογα με τις ανάγκες που υπάρχουν ή εφευρίσκονται.

Είναι αυτοί που ξεσηκώνονται, που φωνάζουν, που αγωνίζονται για το δίκιο τους - το οποίο είναι όμως άδικο σύμφωνα με τον… Νόμο - που παλεύουν καθημερινά να τα βγάλουν πέρα και που με μαθηματική ακρίβεια θα εισπνεύσουν τα δακρυγόνα, θα νοιώσουν το κλομπ του «φίλου» τους αστυνομικού, ο οποίος σύμφωνα με τους συνδικαλιστές της αστυνομίας είναι επίσης εργαζόμενος (απλά βρήκε λίγο… περίεργο τρόπο να διεκδικήσει τα αιτήματά του, λέμε εμείς), θ’ απολυθούν, θα εισπράξουν μειωμένη αποζημίωση η οποία θα φορολογηθεί κιόλας (!), αλλά όταν κατρακυλήσουν στο έσχατο σκαλοπάτι της ανέχειας και της εξαθλίωσης θα έχουν την ηθική ικανοποίηση ότι πρόσφεραν στην έξοδο της χώρας από την κρίση. Και την ώρα που θα χορταίνουν από ευχαρίστηση, θ’ ακούνε πιθανότατα τα σαρκαστικά γέλια των δύο προηγούμενων «κατηγοριών».

Μέχρι τότε, έχουμε λίγο καιρό ακόμα. Έχουμε λίγο καιρό για να θρηνήσουμε τα τρία αθώα θύματα αλλά και τα χιλιάδες ακόμα που θα έρθουν, όχι απαραίτητα νεκρούς από κάποια «αδέσποτη» βόμβα μολότοφ ή από κάποια εξοστρακισμένη σφαίρα κάποιου σύγχρονου «σερίφη». Έτσι κι αλλιώς αυτοί οι τρεις νεκροί θ’ απασχολήσουν για λίγο τα μέσα ενημέρωσης, στα παράθυρα των οποίων θ’ ακούσουμε κάθε είδους αναλύσεις από κάθε είδους αναλυτές, και μετά θα χαθούν από την επικαιρότητα, έχοντας απομείνει μόνο οι δικοί τους να τους θρηνούν.

Με τον ίδιο τρόπο θα χάνονται κι όλα τ’ άλλα «θύματα», αυτοί που θα βλέπουν τις συντάξεις και τους μισθούς τους να εξανεμίζονται «για χάρη της πατρίδας», αυτοί που θα μένουν χωρίς δουλειά, αυτοί που θα χάνουν τα σπίτια τους. Θα έχουν τα «πεντάλεπτα της δημοσιότητας» τους μέσα από τις δίκαιες διαμαρτυρίες τους και τις κραυγές αγωνίας και μετά θα περνάνε κι αυτοί με τη σειρά τους στην αφάνεια και την απόγνωση. Κι όλα αυτά θα συνεχίζονται, σε όφελος των δύο πρώτων «κατηγοριών» που θα παρακολουθούν, απόμακρα και με ασφάλεια, και που κάθε τόσο θα μας ανακοινώνουν την πορεία της οικονομίας και την αναγκαιότητα λήψης και νέων μέτρων, τα οποία αυτοί θα λαμβάνουν αλλά και πάλι οι άλλοι θα πληρώνουν.

Επεισόδια, ένταση, πορείες, διαμαρτυρία, τραγικοί θάνατοι, αντιλαϊκά μέτρα, «απαραίτητα» μέτρα, «για την πατρίδα», φέρτε πίσω τα κλεμμένα… ο καθένας διαλέγει ανάλογα με την «κατηγορία» του. Το τι διαλέγει ο κόσμος το ξέρουμε, όπως επίσης ξέρουμε και το τι διαλέγουν οι «άλλοι». Κι επειδή οι αντίπαλες «ομάδες» δεν θα πάψουν ποτέ να υπάρχουν, καλά θα κάνουν οι «οπαδοί» να συνειδητοποιήσουν ότι μόνο με «παρουσία» και «συμμετοχή» θα εμποδίσουν το πλάνο του «κατεστημένου» που συμπλέει, φυσικά, με αυτό του «ιδιοκτήτη - μεγαλομετόχου»…